Hans Vermeulen, geboren op 18 September 1947 in Voorburg, bekend van o.a. Sandy Coast en The Rainbow Train.

Als kind al wist ik dat ik muzikant wilde worden . Dus ben op m'n 7e lid geworden van de Voorburgse Harmonie "Forum Hadriani", waar ik althoorn ben gaan spelen. Ik ben in tegenstelling tot vele andere kinderen die muziek willen maken heel erg gestimuleerd door mijn ouders om door te gaan.

Mijn moeder zong zelf in een koor en mijn vader speelde saxofoon. Hij kon ook fantastisch mondharmonica spelen.

Ik heb de beste ouders gehad die je je maar kunt voorstellen. Alles kon, alles mocht. Iedereen zat altijd bij ons thuis. Het was altijd een zoete inval dus dat was wel helemaal te gek.

 

THE SANDY COAST


Het was 28 oktober 1961 toen het bandje bij elkaar kwam wat later de Sandy Coast zou worden. Dat zie ik als het begin van mijn carrière omdat de Sandy Coast het eerste bandje was waarmee ik geld verdiende. Het was eerst een Skiffle bandje waar ik accordeon speelde en zong. Ik wilde graag dat mijn broer Jan bij de band zou komen maar die vond dat Skiffle spelen helemaal niks. Hij wilde er wel bij komen maar dan moesten we wel ophouden met Skiffle spelen. Dat deden we dan maar. Op dat moment hebben we de band omgedoopt tot Sandy Coast Rockers en zijn gaan spelen in allerlei buurthuizen en kroegen.

In het begin speelde we alleen nog maar tot aan de bollenstreek. Ook deden we vaak mee aan talentenjachten waar we telkens 2e werden. De reden daarvan was dat we nogal een grote fanclub hadden die garant stond voor een volle tent en een grote drank omzet. Vandaar dat iedereen ons graag het jaar erop terug zag komen. Op een gegeven moment werd er een talentenjacht georganiseerd door het muziekblad Hitwezen waar de hoofdprijs een platencontract was bij het label Page One van Larry Page en Dick James, uitgevers van o.a. The Beatles. Eigenlijk wilden we niet meedoen omdat we steeds 2e werden. Toen zei ik dat we alleen mee zouden doen als we zouden winnen. We wonnen deze keer dus wel. Arie Ouwens werd 2e geloof ik. Daar is hij nog ziek van volgens mij. Maar goed toen dachten we dat we er waren maar later kwamen we er achter dat als je een plaat maakt gaat het pas allemaal beginnen. Het probleem was dat beide heren van de platenmaatschappij ruzie kregen, waardoor we 2 jaar geen platen konden maken, maar de eerste single die we uitbrachten was:

'Being in Love' van het album 'And Their Name is'
 

Op een gegeven moment heeft Willem van Kooten ons toen vrij gekocht zodat we weer een nieuwe plaat konden maken. Hij had ons nieuwe liedje al gehoord anders had hij ons misschien niet vrij gekocht maar dat was het liedje: 'True love that's a Wonder' uit 1967. Uiteindelijk is dat een van grootste hits van de Sandy Coast geworden.

Ik denk dat heel Nederland veel aan Willem van Kooten te danken heeft. Hij heeft altijd veel tijd geld en energie gestopt in vele muzikantjes zonder ze meteen te laten vallen als het niet gelijk een succes werd. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor. We kregen landelijke bekendheid door dit liedje en brachten verschillende singles uit, zoals een prachtig liedje van mijn broer:'Capital Punishment' maar ook 'Subject of my Thoughts', 'I see your face again' en 'Just a Friend'
 

Ik was ondertussen sessies gaan spelen in studio's en besefte dat er meer muziek gemaakt werd dan de Sandy Coast alleen. De populariteit van de Sandy Coast liep ook terug. Op een gegeven moment wilde een goede vriend van mij, Wim Bosman, het volgende album van de Sandy Coast zelf betalen. Tja, toen dacht ik dat risico wil ik niet lopen en leek het me beter om te stoppen. Ik heb dit een half jaar van te voren tegen de rest van de jongens gezegd. We hebben onze toerbus verkocht, alles zakelijk netjes afgehandeld and that was it.
 

Hans als Producer.........

Na de Sandy Coast ben ik liedjes voor anderen gaan schrijven en produceren. Mijn eerste succes als componist voor anderen was met het liedje 'House for Sale' gezongen door Margriet Eshuys ( Lucifer ), waardoor ik een exclusief platencontract aangeboden kreeg. Mijn vriend Tony Berk ( TBM ) die net een eigen label was begonnen hoorde daarvan en bood mij een beter platen contract aan waardoor ik een stal moest gaan opbouwen om liedjes voor te schrijven.

Ik was Anita ondertussen al tegen gekomen en ik speelde alweer af en toe in de kroeg 'De Barbaars' in Voorburg. Ze zat in een zangroepje met de zusjes Paay waar ik al mee werkte op dat moment. Ik hoefde dus niet ver te zoeken, want ik zag gelijk wat een zangtalent dat was en ben daar liedjes voor gaan schrijven en de eerste plaat met haar was:'The Alternative Way'.Het was een B kant eerst maar werd al rap A kant en stond 6 weken nr. 1.         Iedereen riep tegen me dat het niets zou worden, omdat de muziek plotseling van ritme veranderde en ik er ineens door ging zitten zingen Ik heb het toch doorgezet en leef o.a. nog steeds van haar Alternative Way. Het is mijn The Alternative way natuurlijk ook, maar Anita is degene geweest die het liedje aan de man heeft gebracht. Dat is het belangrijkste. Iemand die je liedjes naar de mensen brengt. Dat heeft Anita echt fantastisch gedaan.

RAINBOW TRAIN

Ik wil nog even terug te komen op onze stamkroeg 'De Barbaars' in Voorburg. Op een gegeven moment, wilde de eigenaar de tent dicht gooien omdat het niet meer liep. 'Nou lekker zeg, dan zijn wij onze stamkroeg kwijt', dacht ik. Hij had elke woensdag van die Jazz bandjes waar niemand op af kwam, dus heb ik voorgesteld dat wij dan wel zouden komen spelen op de dinsdagen. Dat vond hij een goed idee en zijn dat gaan doen. Binnen 3 weken zat de tent weer vol . We hadden dus een gelegenheidsbandje voor deze avonden, bestaande uit het koortje van Anita, aangevuld met mijn toenmalige vrouw Hilde Dianne Marchal, Schel Schellekens op drums, Eric Tagg op keyboard , mijn broer Jan op bas en ik als leadzanger. Toen kwam er een vriend van mij, Okkie Huysdens, de kroeg in lopen met een keyboard en wilde ook meespelen. Later kwamen er ook nog 5 blazers bij en bestond de band ineens uit 15 man. Toen heb ik een secretaresse in dienst moeten nemen want 15 man bij elkaar krijgen een paar keer in de week was geen gemakkelijke opgave. Zo is The Rainbow Train ontstaan.
 

We maakten een album, 'Gentlemen Street'.. Deze plaat is zo genoemd omdat 'De Barbaars' in de Herenstraat in Voorburg zat, waar het toch allemaal ontstaan is. Trouwens, ik woonde ook in de Herenstraat . Dus ja, de titel lag voor de hand natuurlijk. We brachten liedjes uit als:
'Heaven on Earth' en 'Another Band'
Ik kreeg in 1977 een Edison voor mijn werk voor en met Anita.

Uiteindelijk zijn we na een paar jaar toch uit elkaar gegaan en is ieder zijn eigen weg gegaan. Ik ben wat meer naar de achtergrond gestapt en hield me meer bezig met liedjes produceren en schrijven voor verschillende artiesten zoals Rob de Nijs,waarvoor ik het liedje ' L.A.T.' schreef en daarmee een prijs won.(Liedje van het jaar) Daarna heb ik me een beetje teruggetrokken. Succes eist z'n tol. Ik had een hoge belastingschuld en mijn huwelijk liep op de klippen.


The Eyes of Jenny

Ik kan mij nog herinneren dat ik ergens speelde en ik voelde me echt verschrikkelijk. In die tent was een meisje aanwezig, Jenny, die ik herkende aan haar ogen. Zij is de dochter van een familie uit Schagen, waar ik vroeger vaak kwam. Die ogen deden mij erg denken aan betere tijden. Dat moment was voor mij een keerpunt in mijn leven en ben ik weer positiever in het leven gaan staan. Het was voor mij de aanleiding tot het schrijven van het liedje:
'The Eyes of Jenny'

De Sandy Coast kwam in 1980 ter gelegenheid van de Haagse Beatnach weer bij elkaar en scoorde met The Eyes of Jenny een dikke top 10 hit. Vanaf dat moment was de Sandy Coast weer een feit, maar door allerlei redenen hield het ook geen stand. Ik zat tenslotte nog met een hoop problemen met de belasting en mijn huwelijk. Ik heb toen besloten om voor mijn gezin te gaan en zijn we naar Bussum verhuisd in het Gooi. Niet omdat ik weg wilde uit Den Haag maar ik werkte in die tijd weer veel in de studio´s in Hilversum en was het heen en weer rijden een beetje zat.
 

Ik dacht het wel. ( Nederlandstalige lp )

Begin jaren tachtig kwam Arie Ouwens, beter bekend als Eddie Ouwens bij me langs. Hij wilde graag een Nederlandstalige lp met me opnemen. Ik zei in eerste instantie nee. Het moet tenslotte allemaal betaald en geregeld worden. We hadden ook net de Doe Maar rage achter de rug, dus ik dacht:' Laten we dat maar niet doen'. Maar ja, toen ging de prijs omhoog. Nee zeggen werkt. De plaat is er uiteindelijk toch gekomen en gelukkig maar, want het is prachtig geworden. Het mooiste(volgens mij dan) is het liedje:'Als ze vragen waarom'. Andere liedjes waren: 'Rustig aan' en 'Hilde', omdat dat heel erg goed mijn gevoel van dat moment weerspiegelde. Ik had op dat moment jonge kinderen en zat in de financiele problemen. We waren zelf ook nog jong en vroeg me af of ik wel het goede voorbeeld voor ze was. Hoe leg je jonge kinderen uit dat vader en moeder niet meer bij elkaar willen zijn, toch? Het is gelukkig allemaal goed gekomen . Het huwelijk met Hilde is, na weer 10 jaar samen, uiteindelijk toch stuk gelopen. Sinds die tijd zijn we betere vrienden dan ooit. We hebben nog steeds contact en ze komt ook wel eens op bezoek hier op Koh Samui.

Jammer genoeg werd het album 'Ik dacht het wel' geen overweldigend succes. Gelukkig had ik in die tijd erg veel werk als studio muzikant en als producer. Ik produceerde o.a. Power Play en de helaas overleden Nadie, werd gevraagd div. projecten muzikaal te begeleiden en liedjes te schrijven voor div. artiesten. Door m'n vele werk kwam ik niet meer echt toe aan mezelf als artiest. Eind jaren tachtig werkte ik regelmatig met Ruth Jacott. Dat was er weer een. Ik wist het direct. Resultaat, een zilveren harp al binnen een jaar voor Ruth. Na het songfestival is Ruth pas echt groot geworden. Zonder mij, maar je kan niet iedereen voor eeuwig aan je binden. Begin 1991 gingen we voor een live programma van Tineke naar Rusland. Het was een programma voor haar project Kinderen van Tsjernobiel. Hilde raakte daar erg bij betrokken en is er een jaar later, toen we besloten uit elkaar te gaan, naar toe verhuisd. Ik zat dus met een gestrand huwelijk en een belastingschuld van 1.5 miljoen gulden. Ik was ook niet meer van plan dat terug te gaan betalen, want dat is een onmogelijke opgave dat in een leven te doen. Ik zat er op een gegeven moment zo diep in, dat ik niets meer deed. Dat vond ik ook weer een beetje te gek worden en heb in ieder geval mijn vrienden terug betaald.

Op dat moment in mijn leven kwam ik Peer Evers tegen.


Peer Evers is de man zonder wie ik hier niet zou zijn. Hij heeft me opgepakt en is structuur gaan brengen in mijn financiele situatie, voor zover dat nog mogelijk was. Hij heeft dat echt fantastisch gedaan. In samenwerking met Buma/Stemra die mij ook geweldig geholpen hebben. Ze wisten natuurlijk wat er binnen kwam per jaar en op die basis hebben ze mijn schulden afbetaald. Het was een plan voor 5 jaar wat uiteindelijk in 4 jaar gelukt is. Ik woonde op dat moment in Huizen. Ik heb mijn huur op gezegd en me nergens anders meer ingeschreven. ik was dus gewoon weg. Het rijk had daar wel problemen mee want ik was er gewoon niet meer.





 


 



           

           

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 


2005-2008 (c) Copyright FK Voices. All rights reserved. Read Legal Policy and Privacy Policy.